Helicobacter pylori is een bacterie die voorkomt in het slijmvlies van de maagwand en schijnt een belangrijke rol te spelen bij het ontstaan van een maagzweer. Veel mensen dragen de bacterie bij zich zonder daar last van te hebben, echter kan HP ook verschillende klachten veroorzaken, zoals (vage) pijn in de maagstreek, misselijkheid, opgeblazen gevoel, gebrek aan eetlust en soms braken. In de meeste gevallen leidt besmetting alleen tot een maagslijmvliesontsteking (gastritis) en vertoont nauwelijks klachten. Hierdoor wordt een besmetting soms niet of per toeval vastgesteld. Bij een deel van deze mensen kan een maagzweer ontstaan. Mogelijk spelen erfelijke factoren hierbij een rol. Een langdurige (chronische) maagslijmvliesontsteking kan op den duur overgaan in een zogenaamde atrofische maagslijmvliesontsteking. Atrofie betekent het ‘verkleinen van weefsel’. Bij een atrofische maagslijmvliesontsteking is de slijmvlieslaag aan de binnenkant van de maag veel dunner dan normaal. Mensen die langdurige besmet zijn met de Helicobacter pylori bacterie hebben een grotere kans om maagkanker te krijgen.
#25 Helicobacter Pylori (maagbacterie) uit bloed
Helicobacter pylori is een bacterie die voorkomt in het slijmvlies van de maagwand en schijnt een belangrijke rol te spelen bij het ontstaan van een maagzweer. Veel mensen dragen de bacterie bij zich zonder daar last van te hebben, echter kan HP ook verschillende klachten veroorzaken, zoals (vage) pijn in de maagstreek, misselijkheid, opgeblazen gevoel, gebrek aan eetlust en soms braken. In de meeste gevallen leidt besmetting alleen tot een maagslijmvliesontsteking (gastritis) en vertoont nauwelijks klachten. Hierdoor wordt een besmetting soms niet of per toeval vastgesteld. Bij een deel van deze mensen kan een maagzweer ontstaan. Mogelijk spelen erfelijke factoren hierbij een rol. Een langdurige (chronische) maagslijmvliesontsteking kan op den duur overgaan in een zogenaamde atrofische maagslijmvliesontsteking. Atrofie betekent het ‘verkleinen van weefsel’. Bij een atrofische maagslijmvliesontsteking is de slijmvlieslaag aan de binnenkant van de maag veel dunner dan normaal. Mensen die langdurige besmet zijn met de Helicobacter pylori bacterie hebben een grotere kans om maagkanker te krijgen.
#21 Chlamydia pneumoniae (CP)
Chlamydia pneumoniae (CP) komt vaak voor als verwekker van luchtweginfecties bij jongvolwassenen en ouderen. Het merendeel van de infecties verloopt asymptomatisch of mild zonder koorts. Na de incubatietijd kunnen zich de volgende niet-specifieke klachten ontwikkelen: algehele malaise, moeheid, hoofdpijn, spierpijn, keelpijn met heesheid, hoestklachten (2 tot 6 weken) en uiteindelijk kan er een longontsteking ontstaan. Een pneumonie (longontsteking) kan bij ouderen en/of immuungecompromitteerden ernstig tot levensbedreigend zijn. Omdat een verwekker van longontsteking niet te onderscheiden valt (Mycoplasma pneumoniae, Legionella pneumophila of respiratoire virussen), is het uitsluiten van bepaalde soorten ziekteverwekkers noodzakelijk. Test: IgM/IgG antistoffen.
#20 Mycoplasma pneumoniae (MP)
Mycoplasma pneumoniae is een bacteriesoort en is na de pneumokok de belangrijkste verwekker van een longontsteking als gevolg van een aanslepende infectie van de bovenste luchtwegen. Na een incubatietijd van 1 tot 4 weken ontstaan klachten zoals verkoudheid met loopneus, hoesten, keel- en hoofdpijn en soms ook koorts en spierpijn. Deze klachten verdwijnen doorgaans spontaan na 2 tot 3 weken. Soms blijven de symptomen langer dan een maand aanwezig. Mogelijke symptomen zijn huiduitslag, hersen(vlies)ontsteking met stuipen en verminderd bewustzijn, stoornissen van het zicht, braken en diarree, ontsteking van de lever, spier- en gewrichtspijn, ontsteking van de hartspier met pijn op de borst en af en toe ritmestoornissen en bloedafwijkingen. Test: IgM/IgG antistoffen.
#19 Mononucleose - EBV (Epstein-Barr-virus)
Infectieuze Mononucleosis (ziekte van Pfeiffer, kissing disease), ook bekend als MI of glandulaire koorts, is een infectie die vaak wordt veroorzaakt door het Epstein-Barr-virus (EBV). De meeste mensen worden als kind met het virus besmet. De ziekte veroorzaakt dan weinig of geen symptomen. Bij jonge volwassenen leidt de ziekte vaak tot algehele malaise, koorts, keelpijn, vergrote lymfeklieren in de nek en vermoeidheid. De meeste mensen herstellen binnen twee tot vier weken; een moe gevoel kan echter maanden aanhouden. De lever of milt kan ook opgezwollen raken. Zeldzame complicaties zijn hematologische afwijkingen, myocarditis, miltruptuur, hepatitis, neurologische complicaties en het ontstaan van zeldzame vormen van kanker zoals het Burkitt-lymfoom en neus- en keelkanker. Meer ziekten, ook huidziekten worden in verband gebracht met EBV maar de bewijsvoering is moeilijk.
#18 Herpes Simplex Virus
Herpessimplexvirussen behoren tot de familie van de herpesvirussen. De officiële benaming van herpesvirussen die infecties veroorzaken bij de mens is humaan herpesvirus (HHV), waarbij elk type een nummer heeft gekregen. Bekende ziektebeelden zijn:
1. Koortslip (herpes labialis)
2. Soa (herpes genitalis)
3. Waterpokken (zostervirus)
4. Gordelroos (zostervirus )
5. Mononucleosis infectiosa (epstein-barrvirus)
6. Ziekte van Pfeiffer (epstein-barrvirus)
7. Cytomegalovirus (CMV)
8. Zesde ziekte (HHV-6)
9. Kaposi sarcoom (HHV-8). Er is een toename aan herpessimplexvirussen waargenomen na het doormaken van een Covid-19 infectie en na een Covid-19 vaccinatie.
Deze 3 in 1 antigeensneltest toont de aanwezigheid aan van viruseiwitten (antigenen) van Influenza A/B (griep) en het RSV (Respiratoir Syncytieel Virus) ofwel RS virus. Deze laatste is één van de belangrijkste veroorzakers van verkoudheid. Bij zeer jonge kinderen en ouderen kan de verkoudheid de lagere luchtwegen aandoen, waardoor de klachten kunnen lijken op die van Corona. Het virus veroorzaakt vooral ernstige ziekte bij jonge baby’s die benauwd worden door een ontsteking van de kleine luchtwegen (bronchiolitis) of een longonsteking. Te vroeg geboren kinderen of kinderen met een aangeboren hartafwijking of het syndroom van Down, hebben een verhoogd risico op een ernstiger ziektebeloop. Middels het afnemen van een nasaal uitstrijkje wordt gezocht naar deze specifieke eiwitten van de 3 virussen. In deze test kunnen we tevens Covid-19 viruseiwitten meenemen.
#16 Adeno- en Rotavirus
Het adeno- en rotavirus is vooral actief in het najaar en in de winterperiode. Beide virussen zijn zeer besmettelijk en worden overgedragen door direct contact met besmette ontlasting, braaksel of voorwerpen. Buiten het lichaam kan het virus nog een tijdje blijven leven. Klachten bij een adenovirus kunnen zijn: diarree, ontstekingen aan de luchtwegen (bij jonge kinderen), de ogen (conjunctivitis), de blaas of aan het maagdarmstelsel (gastro-enteritis). Het ziektebeeld verloopt meestal mild, de incubatietijd is ongeveer 7 dagen. Een rotavirusinfectie kenmerkt zich door acute diarree, koorts en braken. De incubatietijd is ongeveer 1 tot 3 dagen. Het rotavirus kan bij jonge kinderen en bij kwetsbare ouderen een ernstiger verloop hebben. Omdat het onmogelijk is onderscheid te maken tussen verschillende virussen die een virale gastro-enteritis kunnen veroorzaken, worden Adenovirus en Rotavirus altijd gelijke tijd getest.
#15 DUO CRP + hs-CRP (acuut + sluimerend)
Deze duo test meet een acute- en een sluimerende ontsteking. Een CRP meting bij een vermoeden van een acute infectie ergens in het lichaam. Maar ook om het herstel bij een behandeling te volgen, zoals bij de behandeling met een ontstekingsremmend medicijn. Bij patiënten die een operatie hebben ondergaan wordt het CRP gecontroleerd, om te kijken of er een infectie na de operatie is. hs-CRP is een meer gevoelige bepaling voor het meten van het risico op hart- en vaatziekten. Hiermee kunnen zeer laaggradige ontstekingsreacties aangetoond worden. Laaggradige ontstekingen worden ook wel eens 'stille', 'sluimerende' of 'chronische' ontstekingen genoemd. Een positieve uitslag van deze DUO test, kan wijzen op een verhoogd risico op aderverkalking (atherosclerose) en hart- en vaatziekten. Maar ook op een chronisch ontstekingsproces door allergie of voedingsintolerantie.
#13 CRP - C-reactief proteïne (acute ontsteking)
CRP is een eiwit dat bij infecties door de lever wordt aangemaakt (acuut fase eiwit). Een verhoogde CRP waarde geeft een aanwijzing over de aanwezigheid van een ontstekingsproces in het lichaam bijvoorbeeld bij een bacteriële of virale infectie. Het CRP-gehalte is ook verhoogd bij grote operaties, ernstige verwondingen of bij ontstekingen van slagaders bij het hart. De CRP test is een algemene bepaling, deze test toont geen ziekte of aandoening aan. CRP is behulpzaam bij het opruimen van ziekteverwekkers en activeert het immuunsysteem. Wanneer er veel CRP in het bloed aanwezig is, kan dat een reactie geven op het immuunsysteem, doordat het de beschadigingen in het lichaam gaat aanpakken.
