Deze test bekijkt of er onzichtbaar (occult) bloed in de ontlasting (feces) aanwezig is. Normaliter zit er geen bloed bij de ontlasting, tenzij er sprake is van een bloeding in het maagdarmkanaal. Dit kan onschuldig zijn door een goedaardige poliep, een ontsteking, een aambei of andere uitstulpingen die gaan bloeden tijdens de stoelgang. Soms kan het een teken zijn van een tumor in met name de dikke darm. Alhoewel de test wordt ingezet bij het bevolkingsonderzoek naar dikke darmkanker, sluit een negatieve uitslag niet altijd een tumor uit. Omgekeerd is het wel inzichtelijk. Wanneer er bloed gedecteerd wordt, zal dit verder onderzocht moeten worden door een arts en is een voortijdige opsporing van een eventuele pathologie een goede keuze geweest. Test: uit feces.
#26 Helicobacter Pylori (maagbacterie) uit feces
Helicobacter pylori is een bacterie die voorkomt in het slijmvlies van de maagwand en schijnt een belangrijke rol te spelen bij het ontstaan van een maagzweer. Veel mensen dragen de bacterie bij zich zonder daar last van te hebben, echter kan HP ook verschillende klachten veroorzaken, zoals (vage) pijn in de maagstreek, misselijkheid, opgeblazen gevoel, gebrek aan eetlust en soms braken. In de meeste gevallen leidt besmetting alleen tot een maagslijmvliesontsteking (gastritis) en vertoont nauwelijks klachten. Hierdoor wordt een besmetting soms niet of per toeval vastgesteld. Bij een deel van deze mensen kan een maagzweer ontstaan. Mogelijk spelen erfelijke factoren hierbij een rol. Een langdurige (chronische) maagslijmvliesontsteking kan op den duur overgaan in een zogenaamde atrofische maagslijmvliesontsteking. Atrofie betekent het ‘verkleinen van weefsel’. Bij een atrofische maagslijmvliesontsteking is de slijmvlieslaag aan de binnenkant van de maag veel dunner dan normaal. Mensen die langdurige besmet zijn met de Helicobacter pylori bacterie hebben een grotere kans om maagkanker te krijgen.
#25 Helicobacter Pylori (maagbacterie) uit bloed
Helicobacter pylori is een bacterie die voorkomt in het slijmvlies van de maagwand en schijnt een belangrijke rol te spelen bij het ontstaan van een maagzweer. Veel mensen dragen de bacterie bij zich zonder daar last van te hebben, echter kan HP ook verschillende klachten veroorzaken, zoals (vage) pijn in de maagstreek, misselijkheid, opgeblazen gevoel, gebrek aan eetlust en soms braken. In de meeste gevallen leidt besmetting alleen tot een maagslijmvliesontsteking (gastritis) en vertoont nauwelijks klachten. Hierdoor wordt een besmetting soms niet of per toeval vastgesteld. Bij een deel van deze mensen kan een maagzweer ontstaan. Mogelijk spelen erfelijke factoren hierbij een rol. Een langdurige (chronische) maagslijmvliesontsteking kan op den duur overgaan in een zogenaamde atrofische maagslijmvliesontsteking. Atrofie betekent het ‘verkleinen van weefsel’. Bij een atrofische maagslijmvliesontsteking is de slijmvlieslaag aan de binnenkant van de maag veel dunner dan normaal. Mensen die langdurige besmet zijn met de Helicobacter pylori bacterie hebben een grotere kans om maagkanker te krijgen.
#24 Gluteneiwit allergie (coeliakie)
Gluteneiwit allergie (coeliakie) ook bekend als spruw, is een auto-immuunziekte van de dunne darm, waarbij het immuunsysteem het eigen weefsel in het lichaam aanvalt. Gluten zijn eiwitten die voorkomen in granen zoals tarwe, spelt, rogge en gerst. Bij mensen met coeliakie reageert het lichaam heftig op de inname van gluten door een auto-immuunreactie, wat leidt tot een ontstekingsreactie en beschadiging in het darmslijmvlies van de dunne darm. Hierdoor kunnen bepaalde voedingsstoffen minder goed worden opgenomen en ontstaat er vitamine- en mineralentekorten en bloedarmoede. Symptomen van coeliakie zijn, een opgeblazen gevoel en diarree, gewichtsverlies, ondervoeding en huidaandoeningen. Glutenintolerantie ofwel ‘niet-coeliakie gluten gevoeligheid’ genoemd, veroorzaakt symptomen die vergelijkbaar zijn met coeliakie, hoewel het geen auto-immuunziekte is. Men kan klachten ervaren zonder dat er een auto-immuunreactie of blijvende schade aan de darm optreedt. Test: anti-tTG IgA antilichamen. Resultaat moet worden bevestigd door een arts met het advies een glutenvrij dieet te volgen.
#23 Koemelkeiwit allergie (geen lactose)
Koemelkallergie of een koemelkeiwit intolerantie is een allergische reactie op het melkeiwit caseïne. In tegenstelling tot een koemelklactose intolerantie, waarbij er te weinig van het enzym lactase aangemaakt wordt om het melksuiker 'lactose' te kunnen afbreken. Een koemelkallergie geeft bij kleine hoeveelheden eiwit inname al klachten, terwijl bij lactose-intolerantie kleine hoeveelheden lactose soms nog geen klachten geven (afhankelijk van de hoeveelheid lactase die de darm kan aanmaken). Symptomen bij kinderen zijn huidklachten, zoals eczeem en dauwworm, maag- en darmklachten, luchtwegklachten (astma/bronchitis), slaapproblemen en oorontstekingen. Bij ouderen zien we vaak sinusitis, gewrichtsontstekingen en migraine. Test: immunoglobuline E (IgE) tegen melk eiwit. Geen enkele individuele methode om allergie te diagnosticeren is volledig accuraat.
#16 Adeno- en Rotavirus
Het adeno- en rotavirus is vooral actief in het najaar en in de winterperiode. Beide virussen zijn zeer besmettelijk en worden overgedragen door direct contact met besmette ontlasting, braaksel of voorwerpen. Buiten het lichaam kan het virus nog een tijdje blijven leven. Klachten bij een adenovirus kunnen zijn: diarree, ontstekingen aan de luchtwegen (bij jonge kinderen), de ogen (conjunctivitis), de blaas of aan het maagdarmstelsel (gastro-enteritis). Het ziektebeeld verloopt meestal mild, de incubatietijd is ongeveer 7 dagen. Een rotavirusinfectie kenmerkt zich door acute diarree, koorts en braken. De incubatietijd is ongeveer 1 tot 3 dagen. Het rotavirus kan bij jonge kinderen en bij kwetsbare ouderen een ernstiger verloop hebben. Omdat het onmogelijk is onderscheid te maken tussen verschillende virussen die een virale gastro-enteritis kunnen veroorzaken, worden Adenovirus en Rotavirus altijd gelijke tijd getest.
#15 DUO CRP + hs-CRP (acuut + sluimerend)
Deze duo test meet een acute- en een sluimerende ontsteking. Een CRP meting bij een vermoeden van een acute infectie ergens in het lichaam. Maar ook om het herstel bij een behandeling te volgen, zoals bij de behandeling met een ontstekingsremmend medicijn. Bij patiënten die een operatie hebben ondergaan wordt het CRP gecontroleerd, om te kijken of er een infectie na de operatie is. hs-CRP is een meer gevoelige bepaling voor het meten van het risico op hart- en vaatziekten. Hiermee kunnen zeer laaggradige ontstekingsreacties aangetoond worden. Laaggradige ontstekingen worden ook wel eens 'stille', 'sluimerende' of 'chronische' ontstekingen genoemd. Een positieve uitslag van deze DUO test, kan wijzen op een verhoogd risico op aderverkalking (atherosclerose) en hart- en vaatziekten. Maar ook op een chronisch ontstekingsproces door allergie of voedingsintolerantie.
#14 hs-CRP - high sensitive CRP (stille ontsteking)
hs-CRP is een meer gevoelige bepaling voor het meten van het risico op hart- en vaatziekten. Hiermee kunnen zeer laaggradige ontstekingsreacties aangetoond worden. Laaggradige ontstekingen worden ook wel eens 'stille' of 'chronische' ontstekingen genoemd. Men heeft dan vaak langdurige, soms onverklaarbare klachten. De klachten uiten zich niet in heftige reacties die normaal bij een ontsteking verwacht worden, zoals bijvoorbeeld koorts of hevige pijn en zweten. Vermoed wordt dat laaggradige, chronische ontstekingen een belangrijke rol spelen bij het proces van aderverkalking, wat toekomstige coronaire aandoeningen bij ogenschijnlijk gezonde personen zou kunnen verklaren.
Daarnaast vinden we 'stille' ontstekingen vaak in het ademhalingsgebied en het maag-darmkanaal als gevolg van allergieën en voedingsintoleranties.
